. 
.

In Memoriam


Vincent


Twee weken was ie maar in het Katshuisch. Maar twee weken. 
Maar wat een diepe indruk heeft Vincent achtergelaten. Wat een prachtig beestje. 
Vanaf dag 1. Het was een kroelkont en een charmeur. Waar ik was, was Vincent. Tot aan de badkuip toe. 
Ik lag erin, heerlijk te badderen totdat hij er spontaan bij kwam liggen. Ik vreesde toen een enorme uithaal zodra hij zou doorkrijgen dat hij in het water lag, maar het maakte hem niets uit, hij wilde knuffelen. 
Vincent had epilepsie. Daarvoor kreeg hij medicijnen. Twee weken lang merkte ik niets aan hem. 
Tot die vreselijke zondagochtend. Hij zag er angstig uit. Totaal niet de vrolijke jongen die ik kende. 
Hij zat naast me buiten op de bank toen hij zich steeds vreemder ging gedragen. Ik wist dat dit een aanval moest zijn. Een epileptische aanval. 
Ik belde direct de dierenarts en gaf hem extra medicatie, maar die kon deze aanval niet meer voorkomen. Drie vreselijke minuten volgde. Wat is het moeilijk om te zien. 
Na een half uurtje was hij weer zijn goede oude zelf en ging heerlijk in het zonnetje liggen. Een pak van mijn hart. Ik ging met een redelijk gerust hart weg om hem anderhalf uur later dood in de tuin te vinden. 
Ik ging door de grond, heb het uitgeschreeuwd. Maar Vincent was helaas niet te redden. Een prachtige ziel is weggegaan. 
Het lichaampje van Vincent ligt voor in de tuin. Zodat hij altijd bij ons is.



Belinda


Belinda kwam in mei 2018 in het Katshuisch. 

Ze was gevonden in een speeltuintje. Moederziel alleen, waarschijnlijk hartstikke blind en waarschijnlijk hartstikke oud. 
In deze toestand zou ze het nooit lang op straat overleefd hebben. 
Na een bezoekje aan de dierenarts ontdekten we dat ze een te hoge bloeddruk had. Daar kreeg ze tabletjes voor en we werden doorverwezen naar een oogspecialist in Wageningen. 
Die bevestigde wat we al dachten; ze ziet niets. En ze zou weleens vreselijk last van hoofdpijn kunnen hebben vanwege die bloeddruk en omdat een oogje opgezwollen was. 
Dat zou kunnen verklaren waarom Belinda’s gedrag niet goed was. Boos en angstig. Met oogdruppels en hoop verlieten we de specialist. 
Hopelijk zouden die oogdruppels en de pillen tegen de hoge bloeddruk wat doen. Maar na nog een paar weken van ploeteren en proberen kreeg ik Belinda niet in een beter vaarwater. 
Ze was niet gelukkig. Na zes weken besloot ik om Belinda de rust te geven die ze nodig had. Op 25 juni 2018 is ze bij de dierenarts ingeslapen.



Mevrouw van Mechelen


Mevrouw van Mechelen. Sandra van Mechelen. 

Ze mocht maar een kleine twee maanden in het Katshuisch vertoeven. 
Ze kwam uit België. Uit een opvang. Ze hadden overal in België gezocht naar een plaatsje waar ze kon blijven, maar niemand wilde haar opnemen. Ook een zoektocht door Frankrijk leverde niets op. 
Mevrouw van Mechelen was aangereden en gevonden in Mechelen door de Belgische dierenbescherming. Daardoor liep ze moeilijk en was ze incontinent. Mevrouw van Mechelen zocht een plekje om haar laatste dagen te slijten. 
Hoe lang dat dan ook nog zou zijn, want ze werd op een jaar of twaalf geschat. Uiteindelijk kwam zei ze bij ons. 
Mevrouw van Mechelen was graag op zich zelf en een paar keer per dag knuffelen vond ze heerlijk. Mevrouw van Mechelen bleek een echte nachtburgemeester. Want dan ging ze op onderzoek uit. Of als de zon scheen. Dan was ze er ook als de kippen bij. In België noemde ze haar dan ook een zonneklopper.

Na een paar weken begon ze moeilijker te lopen. En haar urine was erg donker. 
Het is moeilijk om gedrag in te schatten van een oudere kat die je niet kent. Maar dit waren duidelijke medische aanwijzingen dat het niet goed met haar ging. .
Na een bezoek aan de dierenarts besloten om haar prednison te geven. Dat bleek een gouden vondst. En haar gebit kreeg een flinke reinigingsbeurt. 
Twee weken later zouden we nog 12 tanden laten trekken. Maar zover kwam het helaas niet. Mevrouw van Mechelen bleek een tumor bij haar blaas te hebben. 
Daardoor ging ze steeds meer bloed plassen en zonder de prednison kon ze ook bijna niet lopen. 
De arme schat, wereldkampioen zielig kijken. En daar had ze alle reden toe.  

Op 2 juli 2020 hebben we haar in laten slapen. Haar koppie tegen dat van mij. 
Er was haar zoveel meer gegund. We hebben haar hopelijk veel gegeven.



Wilma




















Wilma was zo dapper. 

Het meisje had een compleet kromme rug, scoliose. En daardoor zakte ze door haar achterpootjes en stuurde haar lichaampje haar constant de verkeerde kant op. 
Maar je hoorde Wilma niet klagen hoor. Hoogstens om een extra aaitje. Wilma was zo dapper. 


Arianne herinnert zich nog goed toen ze Wilma ophaalde. Ze kon niet wachten om de kleine tante te mogen verzorgen. 

Taak 1. Uitzoeken wat we voor haar konden doen. 
Dus gingen we naar de universiteitskliniek in Utrecht. Scoliose. Dat wisten we al. Pijn? Ja, waarschijnlijk wel. Wat konden we doen? 
Niets, behalve het haar zo comfortabel mogelijk maken met pijnstilling en fysiotherapie. En in de gaten houden hoe het zich ontwikkeld. 
Niet lang daarna moesten we röntgenfoto's van haar maken. De vorige keer gebeurde dat met z’n tweeën, een dierenarts en een assistent. 
Nu nam de dierenarts, waar Arianne toen nog naar toe ging, haar alleen mee het röntgenkamertje in. Ze hoorde Wilma het uitschreeuwen. D
at was de laatste keer dat Arianne daar geweest was. Daarna werd Wilma begeleid door Dierendokters Den Bosch. 
En die hebben dat perfect gedaan. 
Het laatste half jaar ging het steeds slechter met Wilma. Ze kreeg er nog meer pijnstilling bij. 
Wilma bleef vallen, verloor daarbij urine en kon met heel veel moeite dan nog overeind komen. Dus het was tijd om haar los te laten. De dappere sterke Wilma te laten gaan. 
Haar lichaam was op, haar geest zo sterk. 
Op 17 augustus 2020 is ze heel rustig in geslapen. Een maand na haar vijfde verjaardag. 


Wilma is voor altijd in het Katshuisch. We zullen haar ziel koesteren.



Pluisje
























Pluisje is maar drie dagen in het Katshuisch geweest.
Helaas kwam hij te laat in het Katshuisch terecht om hem nog te kunnen helpen.
Hij was incontinent, verloor ook zijn ontlasting en liep met zijn achterpootjes op zijn elleboogjes in plaats van op zijn voetkussentjes. Daardoor had hij daar een erg grote wond.
Omdat de kleine Pluisje niet goed gesocialiseerd was kon hij niet aan zijn wond geholpen worden.
In overleg met de dierenarts is Pluisje vredig ingeslapen. 

E-mailen
Map
Instagram